Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies .

Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.

cokupic.pl Opinie Księgarnia Książki Historia i literatura faktu Administracja Apostolska emkowszczyzny w latach
Administracja Apostolska emkowszczyzny w latach

Administracja Apostolska emkowszczyzny w latach

Kup ten produkt na Ceneo

Kup ten produkt na Allegro

Ceny w sklepach ceneo

Oferty allegro

Opis produktu

W latach miały miejsce wydarzenia, które zaciążyły na powojennych losach ludności ukraińskiej i rusińskiej w Polsce. Najpierw wysiedlenia znacznej jej części na Ukrainę Radziecką, a następnie rozproszenie pozostałych na północno zachodnich terenach kraju doprowadziły do rozbicia struktur Kościoła greckokatolickiego. Mimo iż nie wydano żadnego dokumentu likwidującego obrządek wschodni w Polsce, faktycznie na skutek wydarzeń z lat jego działalność była zawieszona. Na terenach ZSRR Kościół unicki został włączony w r. do Kościoła prawosławnego. Także w innych państwach Europy Srodkowo Wschodniej działalność tego obrządku była utrudniana. Procesy, które towarzyszyły rozbiciu ustalonych przed wybuchem II wojny światowej struktur Kościoła unickiego w Polsce, przedstawiono w tej pracy na przykładzie utworzonej w r. Administracji Apostolskiej emkowszczyzny dalej AA . W pracy użyłem wielu pojęć, które dla jasności wywodów wymagają wyjaśnienia. Przede wszystkim emkowszczyzna. Pochodzi ono od nazwy emkowie, które pojawiło się w literaturze naukowej w pierwszej połowie XIX w. i oznaczało ludność zamieszkującą tereny pomiędzy rzekami Poprad i Osławą. Różniła się ona od Polaków i Słowaków obyczajami, językiem, wyznaniem, od Ukraińców zaś różniła emków specyficzna gwara ze słowem łem tylko , zamiast ukraińskiego łysze. Od tego wyrazu nazwano ludność zamieszkującą górzyste tereny Beskidów, a od niego region w którym zamieszkiwali . Dlatego nazwy emkowie emkowszczyzna w mojej pracy mają charakter wyłącznie etnograficzno geograficzny. Granice emkowszczyzny zostały ustalone przez polskiego etnografa Romana Reinfussa na podstawie badań przeprowadzonych w okresie międzywojennym. Od zachodu jej granicą była rzeka Poprad, od wschodu dolina rzeki Osławy, od północy granica nie była tak wyrazista, mniej więcej znajdowała się na lini Grybów Gorlice Jasło Krosno. R. Reinfuss wydzielił wiele lokalnych grup nieposiadających cech kultury łemkowskiej. Była to między innymi ludność zamieszkująca wsie Biała Woda, Czarna Woda, Jaworki i Szlachtowa, a tereny, na których się znajdowały, nazywano Rusią Szlachtowską. Przywołany badacz wyłączył mieszkańców wsi Dubne i Leluchów, nazywając ich Wengrinami. Nazw emkowie i emkowszczyzna zaczęto powszechnie używać, także wśród samych mieszkańców Beskidu Sądeckiego i Niskiego, w dwudziestoleciu międzywojennym. Do rozpowszechnienia tego nazewnictwa przyczyniło się także wyłączenie z diecezji przemyskiej obrządku wschodniego dekanatów i utworzenie z nich w r. AA . Objęła ona tereny wykraczające poza ustalone przez polskiego etnografa obszary. W jej skład weszła między innymi Ruś Szlachtowska, Leluchów, Dubne, a także tereny wokół Sanoka, Dynowa niezamieszkane przez emków. Wyłączono zaś miejscowości leżące w dolinie Osławy z Komańczą. Zasięg terytorialny pracy określają granice AA , niepokrywające się z terenami emkowszczyzny. Wśród emków ścierały s
  • Ilość stron: 117
  • Wydawnictwo: Historia Jagiellonica